Wczorajszy wieczór. Ołszynowe dwudzieste...

... zostańmy przy "dwudzieste" urodziny. Wałkoń cały dzień uwijał się w kuchni. Gotował, smażył, mieszał, miksował, przekładał i palił garnki...

Jednak jakie zaskoczenie musiał u mnie wywołać fakt, że w momencie podania wszystkiego na stół, zapalenia świec (wiem, wiem, Wałkoń nagle okazał się być niesamowicie romantyczny!) mój strudzony kucharz zaczął sabotować te super dania, jakie przygotował!

Ryba z ananasami - za bardzo ketchupowa...
Ciasto z trzema rodzajami kremów - herbatniki są za suche, powinny przecież być miękkie...
Wino - no całkiem dobre...
Sałatka - tu chociaż nie marudził! Ale z drugiej strony ciężko zepsuć sos z torebki...

W jednym momencie cały urok diabli wzięli...
A na pytanie "czemu musisz akurat w takim momencie marudzić?" Wałkoń odpowiedział: "No bo przecież Ty zjesz wszystko, co Ci podam i nie będziesz narzekał na smak!"

Ważne, że chociaż prezenty były trafione!
Ale jak miały nie być skoro sam je sobie wybrałem...

Niedziela. Telefon od mamy.

Mama:

“A byłeś dziś w kościele?”

Ołszyn:

“Uczyłem się do LEP'u.”

Mama <po chwili ciszy>:

“No i co z tego, że się uczyłeś. Jak nie będziesz chodził do kościoła, to mimo nauki i tak nic z tego nie będzie”

Po paru sekundach zdawkowo zakończyła rozmowę i rozłączyła się. Pewnie w nocy płakała w poduszkę...

Na psychologii mówiono, że w pewnym momencie w relacjach z rodzicami trzeba być stanowczym. Postawić granicę. I trudno - którąś ze stron będzie cierpieć... ale nie ma innego wyjścia.

Była możliwość, żebym to zrobił. Wypowiedział się, że Kościół nie daje mi (jak na razie) nic więcej oprócz poczucia winy, że jestem taki, a nie inny... że postępuję w taki, a nie inny sposób...